COFUND

W działaniu COFUND UE nie finansuje projektów. Współfinansuje cudzy program finansowania (program doktorski, program stypendialny, regionalny lub krajowy nabór badawczy) żeby ten program mógł być większy albo bardziej międzynarodowy, niż stać na to jego właściciela.

Wnioskodawcą jest więc organizacja, która PROWADZI program: uczelnia ze szkołą doktorską, rada badawcza, ministerstwo, fundacja. Projektuje schemat, prowadzi własny otwarty i przejrzysty wybór i odpowiada za rekrutowanych badaczy. UE dokłada stałą kwotę na zrekrutowanego badacza albo na sfinansowany projekt.

Dla pojedynczego badacza albo firmy to niewidoczna infrastruktura. Nigdy nie składasz wniosku do COFUND; składasz wniosek do programu doktorskiego albo krajowego naboru, który za nim stoi, zwykle nie zauważając europejskich pieniędzy pod spodem.

Sedno stanowią obowiązki, które idą razem ze współfinansowaniem. Wybór musi być otwarty, przejrzysty, oparty na zasługach, bezstronny i międzynarodowy, co jest realnym ograniczeniem dla programów przyzwyczajonych do rekrutowania własnych absolwentów. Warunki zatrudnienia, opieka naukowa i szkolenia muszą spełniać standardy europejskie.

Dla organizacji atrakcją jest dźwignia i trwałość. COFUND zamienia istniejący schemat w większy, przyciąga do niego kandydatów zagranicznych i zostawia po sobie praktykę rekrutacyjną, która przeżywa koniec pieniędzy UE. To instrument powolny i instytucjonalny, nie do podjęcia bez programu, który już działa.