EFRR i EFS+

Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego płaci za rzeczy: infrastrukturę, potencjał badawczy, konkurencyjność MŚP, cyfryzację, efektywność energetyczną, rewitalizację miast. Europejski Fundusz Społeczny Plus płaci za ludzi: zatrudnienie, umiejętności, edukację, włączenie społeczne i ograniczanie ubóstwa. Razem są największym źródłem funduszy UE dla większości organizacji, które nie są uczelniami.

Oba przydziela się z góry krajom i regionom, zamiast konkurować o nie na poziomie kontynentu. Ponieważ koperta dla Twojego regionu jest już ustalona, konkurujesz z wnioskodawcami z własnego regionu o pulę odłożoną właśnie na niego, to istotnie inna sytuacja niż nabór Horizon otwarty naraz na dwadzieścia siedem krajów.

Regiony klasyfikuje się według zamożności, a klasyfikacja ustawia, jaką część projektu zapłaci UE. Regiony słabiej rozwinięte mogą dostać do 85% współfinansowania, regiony przejściowe do 70%, a regiony lepiej rozwinięte do 40%. Reszta pochodzi ze źródeł krajowych, regionalnych albo prywatnych, więc ten sam projekt w dwóch regionach zostawia swojemu promotorowi bardzo różne rachunki.

Wydatki są koncentrowane z mocy przepisu, a nie z upodobania. Programy muszą skierować określone udziały EFRR na inteligentniejszą i bardziej zieloną Europę, dlatego wciąż pojawiają się nabory na cyfryzację i efektywność energetyczną, a nabory na inne całkiem sensowne rzeczy nie. Lektura dokumentu programowego regionu mówi, który z Twoich pomysłów ma drogę do pieniędzy, a który nie.

Obciążenie sprawozdawcze jest realne i spada na beneficjenta już na starcie. Obowiązują zasady zamówień, obowiązki informacyjne, sprawozdawczość wskaźnikowa i przechowywanie dokumentów, i wszystko to jest sprawdzane. Grant z funduszy strukturalnych jest łatwiejszy do zdobycia niż grant Horizon i trudniejszy w obsłudze na każde otrzymane euro.