Κριτήριο επιλεξιμότητας

Κριτήριο επιλεξιμότητας είναι ένας όρος που κρίνει το παραδεκτό της πρότασης πριν καν εξεταστεί η ποιότητα. Είναι δυαδικός και ελέγχεται πρώτος: είδος φορέα, χώρα εγκατάστασης, μέγεθος, κλάδος, ελάχιστος αριθμός εταίρων, εγγραφή σε μητρώο, τήρηση προθεσμίας. Αν πέσετε έξω σε έναν, η αίτηση δεν διαβάζεται, όσο καλή κι αν είναι.

Τα κριτήρια αυτά είναι το φθηνότερο πράγμα που μπορείς να ελέγξεις και το ακριβότερο που μπορείς να χάσεις. Ένας μήνας γραψίματος χαμένος για έναν όρο που γράφεται στη δεύτερη παράγραφο της ανακοίνωσης είναι εντελώς αποφεύξιμη αποτυχία, και συμβαίνει αρκετά συχνά ώστε τόσο το αμερικανικό όσο και το ευρωπαϊκό σύστημα να απορρίπτουν σημαντικό μέρος των αιτήσεων μόνο στο παραδεκτό.

Οι συχνότερες παγίδες είναι δομικές και όχι δυσνόητες: ένας οργανισμός που τελικά δεν πληροί τον ορισμό της ΜΜΕ λόγω της αλυσίδας ιδιοκτησίας του, μια κοινοπραξία της οποίας ο τρίτος εταίρος είναι συνεργαζόμενος και όχι δικαιούχος, μια εγγραφή που δεν έχει ολοκληρώσει την επικύρωσή της, ένας τύπος αιτούντος που το πρόγραμμα αποκλείει.

Αυτή είναι η αρχή πίσω από τον έλεγχο καταλληλότητας του Bemzu. Τα κριτήρια αξιολογούνται πρώτα και ανεξάρτητα, γιατί μια πρόσκληση στην οποία δεν μπορείτε να μπείτε δεν είναι ευκαιρία με χαμηλή κατάταξη, είναι όχι, και πρέπει να εμφανίζεται ως όχι και όχι ως χαμηλή βαθμολογία.

Όπου ένα κριτήριο δεν μπορεί να επαληθευτεί από τα δημοσιευμένα δεδομένα, η ειλικρινής απάντηση είναι ότι δεν ελέγχθηκε, όχι ότι πληρούται. Ένα σύστημα που υποθέτει σιωπηρά την επιλεξιμότητα βγάζει σίγουρες συστάσεις που καταρρέουν στον πρώτο διοικητικό έλεγχο, κάτι χειρότερο από το να μην πει τίποτα.