Warunek dostępu

Warunek dostępu to warunek rozstrzygający o dopuszczeniu wniosku, zanim w ogóle rozważa się jakość. Jest zero-jedynkowy i sprawdzany najpierw: typ podmiotu, kraj siedziby, wielkość, sektor, minimalna liczba partnerów, posiadana rejestracja, dotrzymany termin. Nie spełnisz jednego, a wniosku nikt nie przeczyta, choćby był świetny.

Warunki dostępu są najtańszą rzeczą do sprawdzenia i najdroższą do pomylenia. Miesiąc pisania stracony przez warunek zapisany w drugim akapicie ogłoszenia to porażka całkowicie do uniknięcia i zdarza się na tyle często, że i system amerykański, i europejski odrzucają na samych wymogach formalnych znaczącą część wniosków.

Najczęstsze pułapki są strukturalne, a nie egzotyczne: organizacja, która okazuje się nie spełniać definicji MŚP przez łańcuch własnościowy, konsorcjum, którego trzeci partner jest partnerem stowarzyszonym, a nie beneficjentem, rejestracja, która nie przeszła walidacji, typ wnioskodawcy wykluczony przez program.

To jest zasada stojąca za sprawdzeniem dopasowania w Bemzu. Warunki dostępu oceniamy najpierw i niezależnie, bo nabór, w którym nie możesz wystartować, nie jest okazją do umieszczenia w rankingu, jest odmową i tak powinien być pokazany, a nie jako niski wynik.

Tam, gdzie warunku nie da się zweryfikować z opublikowanych danych, uczciwą odpowiedzią jest „niesprawdzony”, a nie „spełniony”. System, który po cichu zakłada kwalifikowalność, produkuje pewne siebie rekomendacje przepadające przy pierwszej kontroli administracyjnej, a to gorsze niż nie mówić nic.