Subsidiabiliteitstoets

Een subsidiabiliteitsvoorwaarde is een voorwaarde die de ontvankelijkheid bepaalt voordat kwaliteit ook maar wordt beoordeeld. Het is een ja/nee-toets en die komt eerst: type organisatie, vestigingsland, omvang, sector, minimumaantal partners, aanwezige registratie, gehaalde deadline. Als aan één voorwaarde niet wordt voldaan, wordt de aanvraag niet gelezen, hoe goed die ook is.

Toegangseisen zijn het goedkoopst om te controleren en het duurst om verkeerd te beoordelen. Een maand schrijven verliezen aan een voorwaarde in de tweede alinea van de oproeptekst is een volledig vermijdbare fout. Het gebeurt vaak genoeg dat in zowel het Amerikaanse als het Europese systeem een aanzienlijk deel van de aanvragen al op ontvankelijkheid wordt afgewezen.

De meest voorkomende valkuilen zijn structureel, niet obscuur: een organisatie die toch niet onder de mkb-definitie valt door haar eigendomsstructuur, een consortium waarvan de derde partner een geassocieerde partner is en geen begunstigde, een registratie waarvan de validatie nog niet is afgerond, een type aanvrager dat het financieringsprogramma uitsluit.

Dit is het uitgangspunt achter de fitcheck van Bemzu. Toegangseisen worden eerst en afzonderlijk beoordeeld, want een oproep waarvoor een organisatie niet in aanmerking komt is geen gerangschikte kans. Het is een nee, en dat moet ook zo worden getoond, niet als een lage score.

Als een toegangseis niet uit de gepubliceerde gegevens kan worden gecontroleerd, is het eerlijke antwoord dat deze niet is gecontroleerd, niet dat eraan is voldaan. Een systeem dat stilzwijgend subsidiabiliteit aanneemt, geeft stellige aanbevelingen die bij de eerste administratieve controle stranden. Dat is erger dan niets zeggen.