National R&D Innovation Act (국가연구개발혁신법)

National R&D Innovation Act dała każdemu koreańskiemu ministerstwu jeden zestaw zasad finansowania badań i rozwoju. Wcześniej warunki udziału, kategorie kosztów, formaty sprawozdań i obowiązki różniły się resort po resorcie, więc zespół przechodzący między programami za każdym razem uczył się papierologii od nowa, a każda instytucja wyspecjalizowana utrzymywała własną interpretację.

Ustawa ujednoliciła ramy: jedna definicja organizacji uczestniczącej, jedna struktura udziału w kosztach, jeden zestaw obowiązków po przyznaniu środków, jedno podejście do rezultatów i ich własności. IRIS to system zbudowany do jej obsługi i oba przyszły razem.

Dla zagranicznego czytelnika to dokument, dzięki któremu koreańskie nabory stają się porównywalne między sobą. Gdy zrozumiesz ramy, nieznany nabór nieznanej instytucji staje się czytelny, bo kategorie są te same.

Nie otworzyła systemu na wnioskodawców zagranicznych. Większość krajowych programów B+R nadal wymaga koreańskiego podmiotu prawnego jako wiodącej instytucji badawczej, a organizacje zagraniczne uczestniczą jako partnerzy w projekcie prowadzonym przez stronę koreańską. Niektóre programy są wprost międzynarodowe i tak mówią; domyślnie nie są.

Ujednoliciła też to, co dzieje się z rezultatami i z niewydanymi pieniędzmi, czyli tę część, która liczy się na końcu, a nie na początku. Obowiązki sprawozdawania wyników i zwrotu środków wydanych nienależycie obowiązują jednolicie, niezależnie od tego, które ministerstwo dało budżet.