Υποβολή σε δύο στάδια

Μια πρόσκληση δύο σταδίων ζητά πρώτα ένα σύντομο περίγραμμα (συνήθως 10 σελίδων) που αξιολογείται με περιορισμένο σύνολο κριτηρίων, συνήθως Αριστεία και Αντίκτυπο. Όσοι περνούν καλούνται να υποβάλουν πλήρη πρόταση αρκετούς μήνες αργότερα, με το πλήρες σύνολο κριτηρίων.

Το ελκυστικό είναι το προφίλ της προσπάθειας. Δέκα σελίδες είναι δουλειά δεκαπέντε ημερών για μια μικρή ομάδα και όχι ενός τριμήνου, και η κοινοπραξία δεν χρειάζεται να είναι πλήρως συγκροτημένη για να τις γράψει. Για έναν οργανισμό που δοκιμάζει αν μια ιδέα πιάνει, αυτή είναι η φθηνότερη πραγματική ανατροφοδότηση που υπάρχει.

Τυπικά καλείται παρακάτω κάτι σαν το ένα τρίτο των προτάσεων του πρώτου σταδίου, αν και η αναλογία διαφέρει ανά θέμα. Το να περάσετε το πρώτο στάδιο είναι πραγματική πρόοδος και καμία εγγύηση: το δεύτερο στάδιο είναι ανταγωνιστικό από μόνο του, και εκεί απορρίπτονται προτάσεις τακτικά.

Η παγίδα είναι το κενό ανάμεσα στα στάδια. Η πλήρης πρόταση κατατίθεται μήνες αργότερα, και η κοινοπραξία που περιγράφηκε στο περίγραμμα αναμένεται να είναι ουσιαστικά εκείνη που υποβάλλει. Οι εταίροι απομακρύνονται, οι προτεραιότητες αλλάζουν, και μια πρόταση δεύτερου σταδίου που αλλάζει σιωπηρά τους μισούς εταίρους της προκαλεί ερωτήματα για το αν επιβίωσε η σύλληψη που αξιολογήθηκε.

Γράψτε το πρώτο στάδιο ως συμπυκνωμένη εκδοχή της πραγματικής πρότασης και όχι ως τρέιλερ. Οι εμπειρογνώμονες του δεύτερου σταδίου βλέπουν συχνά τι υποβάλατε στο πρώτο, και μια πλήρης πρόταση που έχει αλλάξει κατεύθυνση ανάμεσα στα δύο διαβάζεται ως καιροσκοπισμός και όχι ως εξέλιξη.