Składanie dwuetapowe

Nabór dwuetapowy prosi najpierw o krótki zarys (zwykle 10 stron) oceniany według ograniczonego zestawu kryteriów, zwykle Doskonałości i Wpływu. Ci, którzy przejdą, są kilka miesięcy później zapraszani do złożenia pełnego wniosku, wobec kompletu kryteriów.

Atrakcją jest rozkład wysiłku. Dziesięć stron to dwa tygodnie pracy małego zespołu, a nie kwartał, i konsorcjum nie musi być w pełni zebrane, żeby je napisać. Dla organizacji sprawdzającej, czy pomysł ma nośność, to najtańsza realna informacja zwrotna, jaka istnieje.

Zwykle mniej więcej jedna trzecia wniosków z pierwszego etapu dostaje zaproszenie dalej, choć proporcja zależy od tematu. Przejście pierwszego etapu to prawdziwy postęp i żadna gwarancja: drugi etap jest konkurencyjny sam w sobie i wnioski rutynowo tam przepadają.

Pułapką jest przerwa między etapami. Pełny wniosek jest do złożenia miesiące później, a oczekuje się, że konsorcjum opisane w zarysie będzie w istotnej części tym, które złoży. Partnerzy dryfują, priorytety się zmieniają, a wniosek drugiego etapu, który po cichu wymienia połowę partnerów, zaprasza pytania o to, czy oceniona koncepcja przetrwała.

Pisz pierwszy etap jako skróconą wersję prawdziwego wniosku, a nie zajawkę. Eksperci na drugim etapie często widzą to, co złożono na pierwszym, a pełny wniosek, który między jednym a drugim zmienił kierunek, czyta się jako oportunizm, a nie rozwój.