Poziom gotowości technologicznej (TRL)

Poziom gotowości technologicznej to skala od jednego do dziewięciu opisująca, jak daleko technologia przeszła od pomysłu do eksploatacji. Jeden to zaobserwowana zasada podstawowa. Cztery to walidacja w laboratorium. Sześć to demonstracja w środowisku zbliżonym do rzeczywistego. Dziewięć to system sprawdzony w użyciu operacyjnym.

Nabory podają poziomy, jakich oczekują na starcie i na końcu, a to stwierdzenie wiąże co do ducha nawet tam, gdzie nie jest formalnym warunkiem kwalifikowalności. Działania badawczo-innowacyjne obejmują zwykle poziomy 2, 5; działania innowacyjne 5, 8; EIC Accelerator oczekuje startu w okolicach 5 albo 6 i wyjścia blisko 8 lub 9.

Numer jest samooceną, a eksperci oceniają to twierdzenie, zamiast przyjmować je na wiarę. Częste są dwa tryby porażki i oba są kosztowne. Deklarowanie poziomu wyższego, niż wspierają dowody, zaprasza recenzenta do poproszenia o dane walidacyjne, których nie ma. Deklarowanie poziomu poniżej zakresu naboru czyni wniosek merytorycznie niekwalifikowalnym, to po prostu zły instrument.

Przepaść między poziomami 4 a 6 to miejsce, w którym żyje większość projektów europejskich i w którym większość z nich się zatrzymuje. Przejście od walidacji laboratoryjnej do demonstracji w środowisku zbliżonym do rzeczywistego oznacza prawdziwe warunki, prawdziwe interfejsy, prawdziwych użytkowników i prawdziwe wskaźniki awaryjności. Wnioski rutynowo lekceważą ten krok, a recenzenci rutynowo to zauważają.

Bądź konkretny co do środowiska, a nie co do numeru. Recenzent ufa wnioskowi, który mówi, co przetestowano, w jakich warunkach, wobec jakiego punktu odniesienia i co pozostaje niedowiedzione, znacznie bardziej niż takiemu, który stwierdza TRL 6 i idzie dalej.