Rezultaty, własność i prawa dostępu

Rezultaty należą do beneficjenta, który je wytworzył. Gdy kilku partnerów wytworzy coś wspólnie i ich wkładów nie da się rozdzielić, własność jest wspólna, a współwłasność bez pisemnego uzgodnienia to pewne źródło późniejszego paraliżu, umowa konsorcjum powinna to rozstrzygnąć z góry.

PRAWA DOSTĘPU to mechanizm, dzięki któremu współpraca w ogóle działa. Partnerzy mają prawa do rezultatów i wiedzy wniesionej pozostałych tam, gdzie są potrzebne do realizacji projektu (zwykle nieodpłatnie) oraz prawa do późniejszego wykorzystania własnych rezultatów, zwykle na uczciwych i rozsądnych warunkach. Co znaczy „uczciwe i rozsądne”, jest przedmiotem negocjacji, dlatego trzeba je wynegocjować, zanim ktokolwiek wie, ile rezultaty są warte.

WIEDZA WNIESIONA to to, co każdy partner przyniósł ze sobą, i trzeba ją wymienić. Partner, który nie wyłączy wrażliwej istniejącej własności intelektualnej, może znaleźć ją domyślnie w reżimie dostępu, kosztowny sposób na poznanie wartości załącznika, którego nikt nie chciał pisać.

Istnieje obowiązek WYKORZYSTANIA rezultatów (użycia ich, zalicencjonowania, skomercjalizowania albo udostępnienia) oraz zdania z tego sprawy. Nierobienie nic z finansowanym rezultatem jest naruszeniem umowy, a nie tylko rozczarowaniem, a instytucja przyznająca może zażądać upowszechnienia, jeśli wykorzystanie nie następuje.

Instytucja przyznająca może sprzeciwić się przeniesieniom i licencjom wyłącznym na rzecz podmiotów spoza krajów kwalifikowalnych, gdy szkodziłyby interesom europejskim albo naruszały warunki bezpieczeństwa. Dla start-upu, którego wyjście może obejmować nabywcę spoza Europy, to klauzula do przeczytania przed podpisem, a nie w trakcie due diligence.