Όριο σώρευσης

Το όριο σώρευσης θέτει ανώτατο όριο στη συνολική κρατική ενίσχυση που μπορεί να λάβει ένα έργο, εκφρασμένο ως ποσοστό των επιλέξιμων δαπανών. Μετράει μαζί κάθε επίπεδο διοίκησης (ομοσπονδιακό, επαρχιακό και δημοτικό στον Καναδά) και αφορά το έργο, όχι το πρόγραμμα.

Το ζήτημα είναι ότι τα προγράμματα δεν γνωρίζουν το ένα το άλλο. Δύο υπηρεσίες μπορούν να χρηματοδοτήσουν καλόπιστα από 50% του ίδιου έργου, και η διάταξη περί σώρευσης είναι αυτό που εμποδίζει ένα έργο να χρηματοδοτηθεί εξ ολοκλήρου από το δημόσιο μέσα από ξεχωριστές αιτήσεις. Το βάρος της γνωστοποίησης το φέρει ο δικαιούχος.

Η γνωστοποίηση είναι διαρκής, όχι μια εφάπαξ δήλωση κατά την αίτηση. Κάθε νέα ενίσχυση που λαμβάνεται στη διάρκεια του έργου πρέπει να αναφέρεται, και το πρακτικό αποτέλεσμα είναι ότι μια μεταγενέστερη επιχορήγηση μπορεί να μειώσει μια προηγούμενη. Οι οργανισμοί που υποβάλλουν παντού και δέχονται τα πάντα ανακαλύπτουν το όριο αναδρομικά.

Η υπέρβασή του προκαλεί μείωση της τρέχουσας χορήγησης ή επιστροφή όσων έχουν ήδη καταβληθεί. Οι ελεγκτές το ελέγχουν και ο έλεγχος είναι εύκολος: τα δημόσια αρχεία χορηγήσεων των άλλων φορέων είναι αναζητήσιμα, και τα ποσά βρίσκονται στα δικά σας βιβλία.

Επηρεάζει και τη στρατηγική. Όπου το όριο σώρευσης βρίσκεται περίπου στα τρία τέταρτα των επιλέξιμων δαπανών, υπάρχει σταθερό ποσό δημόσιου χρήματος διαθέσιμο για ένα έργο όσα προγράμματα κι αν κερδίσει, οπότε η δεύτερη αίτηση ίσως στοχεύει καλύτερα σε άλλο έργο παρά στο ίδιο.