Cumulatieplafond

Een cumulatieplafond maximeert de totale overheidssteun die één project mag ontvangen, uitgedrukt als aandeel van de subsidiabele kosten. Het telt alle bestuurslagen bij elkaar (federaal, provinciaal en gemeentelijk in Canada) en het geldt voor het project, niet voor het programma.

Het punt is dat programma's niets van elkaar weten. Twee agentschappen kunnen elk te goeder trouw 50% van hetzelfde project financieren, en de cumulatiebepaling voorkomt dat een project via afzonderlijke aanvragen volledig uit publieke middelen wordt betaald. De ontvanger draagt de meldplicht.

Melden is doorlopend en niet één verklaring bij de aanvraag. Nieuwe steun die tijdens het project wordt ontvangen, moet worden gemeld, en het praktische gevolg is dat een latere subsidie een eerdere kan verlagen. Organisaties die breed aanvragen en alles aannemen, ontdekken het plafond met terugwerkende kracht.

Overschrijding leidt tot verlaging van de huidige toekenning of terugbetaling van wat al is uitbetaald. Auditors controleren erop en die controle is eenvoudig: de openbare registers van toekenningen van andere financiers zijn doorzoekbaar, en de bedragen staan in uw eigen boeken.

Het raakt ook de strategie. Waar een cumulatieplafond op ongeveer driekwart van de subsidiabele kosten ligt, is er een vast bedrag aan publiek geld voor een project beschikbaar, hoeveel programma's het ook wint, dus de tweede aanvraag kan beter op een ander project worden gericht dan op hetzelfde.