Partner stowarzyszony

Partner stowarzyszony bierze udział w projekcie, wnosi wkład w prace i nie dostaje pieniędzy UE. Nie podpisuje umowy o grant, nie przypisuje kosztów do budżetu i finansuje swój udział z własnych zasobów.

Ta rola istnieje dla organizacji, które chcą współpracy bez administracji albo nie mogą być finansowane: firma spoza krajów kwalifikowalnych, partner przemysłowy, którego księgowość nie przetrwa unijnych zasad kosztowych, podmiot publiczny wnoszący dane albo dostęp. Pojawia się we wniosku, jego rola jest opisana w planie prac, a zobowiązanie zwykle dokumentuje list.

Nie liczy się do kwalifikowalności. Gdy nabór wymaga trzech niezależnych podmiotów prawnych z trzech różnych krajów, partnerzy stowarzyszeni są dla tego liczenia niewidoczni, i trzeba to powiedzieć wcześnie, bo konsorcjum zbudowane wokół entuzjastycznych partnerów stowarzyszonych może odpaść na wymogach formalnych, wyglądając na papierze na kompletne.

Stoi też poza reżimem praw dostępu, chyba że umowa konsorcjum świadomie go wciągnie. Jeśli partner stowarzyszony ma otrzymywać rezultaty, korzystać z wiedzy wniesionej albo mieć jakiekolwiek roszczenie do tego, co projekt wytwarza, trzeba to spisać. W przeciwnym razie wnosi i nic nie bierze, co czasem jest dokładnie tym, co obie strony zamierzały, a czasem nieprzyjemnym odkryciem w trzecim roku.

Traktuj list intencyjny jak prawdziwy dokument, a nie formalność. Eksperci go czytają, a ogólny list, który mógłby dotyczyć dowolnego projektu, jest gorszy niż brak listu, bo mówi, że partner nie zwracał uwagi.