Richtlijnen voor subsidieoproepen

In de Australische praktijk staat alles in één document. De richtlijnen bij de subsidieoproep vermelden wie een aanvraag mag indienen, wat wel en niet wordt gefinancierd, hoeveel geld beschikbaar is, de beoordelingscriteria en de weging daarvan, hoe besluiten worden genomen en welke verplichtingen de overeenkomst zal opleggen. Als een vraag daarin niet wordt beantwoord, wordt die doorgaans nergens beantwoord.

Dit is een wezenlijk andere informatiearchitectuur dan de Europese, waarin een topicfiche verwijst naar een werkprogramma, dat verwijst naar algemene bijlagen, die verwijzen naar een modelsubsidieovereenkomst. Australische aanvragers lezen één document; Europese aanvragers brengen er vier bij elkaar.

De beoordelingscriteria in de richtlijnen zijn de criteria waarop de beoordelaars punten toekennen, in de aangegeven volgorde en met de aangegeven weging. De aanvraag volgens diezelfde structuur opbouwen is geen stijlkeuze, beoordelaars lopen ze in volgorde door, en voor een argument dat elders staat, is er mogelijk geen beoordelingsvak waarin het punten kan krijgen.

Europese aanvragers lezen ze te vluchtig omdat ze op een samenvatting lijken. Dat zijn ze niet: dit is het document dat geldt, en de entiteit is er op grond van de Commonwealth-regels aan gebonden.

Lees eerst het onderdeel over subsidiabiliteit en de lijst "wat wij niet financieren". Australische richtlijnen zijn ongewoon expliciet over uitsluitingen, en die uitsluitingen worden letterlijk toegepast, niet ruim uitgelegd.