List intencyjny i notatka koncepcyjna

List intencyjny, wyrażenie zainteresowania albo notatka koncepcyjna to krótkie pierwsze zgłoszenie, które rozstrzyga, czy dostaniesz zaproszenie do napisania pełnego wniosku. Długość idzie od jednej strony do dziesięciu, a ocena dotyczy zwykle dopasowania i jakości zarysu, a nie pełnej merytoryki.

Kluczowe pytanie brzmi, czy jest OBOWIĄZKOWY, czy tylko zalecany, a ogłoszenia nie zawsze mówią to głośno. Tam, gdzie jest obowiązkowy, jego pominięcie wyklucza Cię z pełnego naboru, choćby późniejszy wniosek był świetny, to warunek dostępu, a nie uprzejmość. Tam, gdzie jest zalecany, służy instytucji do zaplanowania mocy recenzenckich, a jego pominięcie kosztuje tylko dobrą wolę.

Tam, gdzie jest wiążący, oczekuje się, że pełny wniosek będzie tym samym projektem. Tytuł, kierownik projektu i zakres powinny się przenieść; istotna rozbieżność między zarysem a pełnym zgłoszeniem zaprasza recenzentów do pytania, co właściwie oceniano.

Pisz go jako skróconą wersję prawdziwego wniosku, a nie zajawkę. Czytelnik decyduje, czy zaprosić Cię do pełnego zgłoszenia, a ogólnikowość czyta się jako pomysł nieprzemyślany, a nie jako pomysł trzymany w rękawie.

Przerwa między etapami to miejsce, w którym konsorcja tracą rozpęd. Mijają miesiące, priorytety partnerów się przesuwają, a zespół zebrany do zarysu nie jest zespołem dostępnym do pełnego wniosku. Potwierdź zobowiązania na piśmie na etapie zarysu, a nie po nadejściu zaproszenia.