Cofinanciering

Cofinanciering is het deel van de projectkosten dat u zelf dekt. Bij een innovatieactie met een financieringspercentage van 70% is dat de resterende 30% van de subsidiabele kosten van een partner met winstoogmerk; bij nationale programma's en structuurfondsprogramma's is het vaak veel hoger, en in sommige regelingen meer dan de helft.

Het is echt geld, geen boekhoudkundige post. Voor een onderneming met een budgetaandeel van €1 miljoen in een innovatieactie betekent dit €300,000 aan eigen middelen over de looptijd van het project, uit te geven vóór of tegelijk met de terugbetaling, niet erna.

Waar dat geld vandaan komt, is uw probleem, en de dekking moet de hele looptijd houdbaar zijn. Toegestane bronnen zijn uw eigen inkomsten of reserves, kapitaal van investeerders, bankfinanciering of een nationale of regionale regeling die bedoeld is om EU-projecten te cofinancieren. De tijd van uw eigen medewerkers telt mee, maar alleen omdat hun salarissen onder uw subsidiabele kosten vallen, niet als aparte bijdrage daarbovenop.

Een andere EU-subsidie is geen aanvaardbare bron. Het verbod op dubbele financiering betekent dat dezelfde kosten niet twee keer uit de EU-begroting mogen worden vergoed, en dat de cofinanciering echt uit niet-EU-middelen moet bestaan.

Dit is de meest voorkomende reden waarom een mkb-onderneming zich terugtrekt na toekenning en vóór ondertekening. Het voorstel wordt gevierd, de subsidieovereenkomst wordt voorbereid, en de financieel directeur rekent uit wat 30% van de begroting over drie jaar aan liquide middelen betekent. Maak die rekensom vóór indiening, niet nadat de brief binnenkomt.