Subsidie versus cooperative agreement

Zowel met een subsidie als met een cooperative agreement wordt geld verstrekt om een publiek doel te bereiken. Met geen van beide koopt de overheid iets voor eigen gebruik, dat zou een overheidsopdracht zijn, een ander juridisch instrument met andere regels.

Het verschil is SUBSTANTIËLE BETROKKENHEID. Bij een subsidie financiert de instantie u en houdt zij afstand: zij houdt toezicht, maar stuurt niet. Bij een cooperative agreement doet de instantie mee: zij keurt werkplannen goed, zit in stuurgroepen, werkt mee aan het technische werk en tekent besluiten af voordat u verdergaat.

Die betrokkenheid staat in de oproeptekst en is niet alleen formeel. Een cooperative agreement kan betekenen dat een onderzoeker van het agentschap meewerkt aan het project, dat wijzigingen in de onderzoeksopzet vooraf door het agentschap moeten worden goedgekeurd, of dat het agentschap moet instemmen met subawards. Organisaties die niet op het instrumenttype letten, merken pas later hoeveel toezicht er met het geld meekomt.

Dat werkt twee kanten op. Substantiële betrokkenheid betekent toegang, tot expertise, data, faciliteiten en netwerken die geen enkele Europese subsidie biedt, en een relatie met het agentschap die langer meegaat dan de toekenning. Bij een eerste Amerikaans project kan dat waardevoller zijn dan het geld.

De rapportage- en kostenregels zijn in beide gevallen hetzelfde: beide vormen zijn federale financiële steun, beide vallen onder de Uniform Guidance, beide tellen mee voor de single-auditdrempel. Alleen de werkrelatie verschilt.