Stawka kosztów pośrednich (F&A)

Amerykańskie dofinansowania federalne nie stosują jednego ryczałtu na koszty ogólne, jak robi to Horizon Europe. Zamiast tego organizacja NEGOCJUJE stawkę z jedną agencją federalną, a to porozumienie (negotiated indirect cost rate agreement) honoruje potem każda inna agencja federalna.

Stawki różnią się ogromnie. Duże uczelnie badawcze mają zwykle stawki znacznie powyżej 50%, szpitale jeszcze wyższe, małe organizacje non-profit dużo niższe. Stawka odzwierciedla zbadaną strukturę kosztów ogólnych organizacji, a nie decyzję polityczną, a wynegocjowanie jej po raz pierwszy to poważne ćwiczenie księgowe.

Organizacja, która nigdy nie negocjowała stawki, może zamiast tego wziąć stawkę DE MINIMIS, bez żadnych negocjacji. Ta stawka przez wiele lat wynosiła 10%, a w rewizji wytycznych z 2024 roku podniesiono ją do 15%, dla dofinansowań wydanych od października 2024 roku. Dla wnioskodawcy zagranicznego bez zamiaru negocjowania z agencją amerykańską to opcja praktyczna.

Podstawa liczy się tak samo jak procent. Stawki stosuje się zwykle do MODIFIED TOTAL DIRECT COSTS, co wyklucza sprzęt, wydatki kapitałowe, koszty wsparcia uczestników i tę część każdej umowy podwykonawczej, która przekracza próg, podniesiony w rewizji z 2024 roku do $50,000 na umowę. Stawka 50% na podstawie, która wyklucza większość budżetu, daje mniej niż stawka 25% od całości.

Niektóre programy ustawowo ograniczają odzysk kosztów pośrednich poniżej Twojej wynegocjowanej stawki, a granty szkoleniowe często ograniczają go ostro. Ogłoszenie podaje limit; różnica między Twoją stawką a limitem to pieniądze, które organizacja bierze na siebie, i trzeba to ustalić przed zbudowaniem budżetu, a nie po przyznaniu środków.